Kończy się 2025 rok.
Każdy robi podsumowania, więc zrobię i ja.
Zdecydowanie był to rok bardzo trudny i bolesny, ale też wyzwalający i pełen lekcji.
Dokładnie rok temu godziłam się sama ze sobą na to, że pierwszą rzeczą, jaką zrobię dla siebie w 2025 roku, będzie odejście od tego, co od lat mi nie służy, od związku, a tym samym od domu.
Kiedy uczymy się ufać, zaczynamy iść drogą, którą nie idą wszyscy.
Drogą, na której zatrzymujemy się częściej, bo coś nas boli, uwiera, coś nie działa.
Czasem ciało odmawia posłuszeństwa, czasem serce.
Ile cienia w nas jest?
Pochowany pod warstwami strachu, lęku, chaosu, ukryty gdzieś głęboko.
Czasem to on chowa się przed nami, a czasem to my chowamy się przed nim.
Myślę, że tych cieni jest więcej niż jeden.
Simply Me zrobiła mi dziś niespodziankę i zabrała mnie w odwiedziny.
Można by powiedzieć że do przeszłości, ale to tylko takie big picture na pierwszy rzut oka.
Poszłyśmy odwiedzić tę małą dziewczynkę, która znowu okazało się poczuła że musi się jak najlepiej zaprezentować.
Czasem to, co nam się przydarza, a raczej to, co same bezwiednie wykreujemy przez emocje, uczucia i myśli,zaczyna żyć własnym życiem.
Bo bywa tak, że to właśnie myśli potrafią zawładnąć i jednymi, i drugimi i wtedy dzieje się coś, co zostało wytworzone poza nami, na bazie fikcji utkanej z błędnej oceny albo z pomylenia myśli z emocjami i uczuciami.
Kiedy się orientujesz że z rozpędu wpadasz w ten sam schemat, nawet nie wiesz kiedy, a już wybiegasz przed szereg.
A przecież tyle już lekcji przerobiłaś, tyle razy sobie obiecywałaś, że tym razem będzie inaczej, a tu znowu to samo, ta sama reakcja, to samo zachowanie i te same emocje…
