Ostatnie dwa lata nauczyły mnie, że zmiana planu może przyjść właściwie w każdej chwili.

Nauczyłam się więc nie przywiązywać zbyt mocno do tego, jak coś ma się wydarzyć. Wiedziałam, że mogę obrać kierunek, ale nie jestem w stanie przewidzieć całej drogi.
A przynajmniej wydawało mi się, że już to wiem.
Nie wróciłam na etat. Odważyłam się budować własną markę. Zdecydowałam się pójść na studia coachingu i rozwijać jako mentorka.
Po raz pierwszy od dawna poczułam, że naprawdę wybieram swoją drogę.

I właśnie wtedy wiedza, którą życie tak cierpliwie przekazywało mi przez ostatnie lata, gdzieś się ulotniła.
Nie zauważyłam nawet momentu, w którym zaczęłam oczekiwać, że skoro wreszcie idę za sobą, wszystko zacznie układać się po mojej myśli.
Że skoro podjęłam właściwe decyzje, życie będzie je potwierdzać.
Że skoro odważyłam się wybrać siebie, droga stanie się prostsza.
Nie bez problemów, oczywiście. W teorii nadal wiedziałam, że nie mam kontroli nad wszystkim.
Ale gdzieś głęboko pojawiło się przekonanie, że najtrudniejsza część jest już za mną. Że wystarczy teraz działać, a życie, los czy wszechświat dostosują się do kierunku, który obrałam.

A później moje plany znowu zaczęły się zmieniać.
Jedne przesuwały się w czasie. Inne nagle przestawały być możliwe w takiej formie, w jakiej je sobie wyobrażałam. Pojawiały się sytuacje, których nie przewidziałam i na które nie miałam wpływu.
I chociaż przecież znałam to już tak dobrze, pierwsze przyszły panika i strach.
Jakby zmiana planu oznaczała, że znowu tracę grunt pod nogami.
Jakby komplikacje były znakiem, że być może jednak wybrałam źle.
Jakby właściwa droga miała być tą, na której wszystko układa się dokładnie tak, jak sobie wymarzyłyśmy.
I od razu włączył się mój autopilot..

Bo wiedzieć coś to jedno.
Pamiętać o tym wtedy, gdy życie po raz kolejny wywraca nasze plany, to zupełnie co innego.
Ciało i podświadomość reagują szybciej niż nasza świadoma część. Zanim zdążymy spokojnie przyjrzeć się sytuacji, pojawia się lęk, potrzeba odzyskania kontroli i przekonanie, że wszystko zaczyna się rozpadać.

Ale pierwsza reakcja nie musi decydować o tym, co zrobimy dalej.
To, że na chwilę przejął kierownicę, nie oznacza, że musimy pozwolić mu prowadzić dalej.

Możemy się zatrzymać.
Zauważyć, co właśnie przejęło kierownicę.
Poczekać, aż minie pierwsza fala emocji.
I przypomnieć sobie to, o czym już kiedyś wiedziałyśmy.
Wybranie własnej drogi nie jest umową z życiem, że od tej chwili wszystko będzie wydarzało się po mojej myśli.
Nie daje mi gwarancji, że moje plany nie zostaną przesunięte, zmienione albo całkowicie wywrócone.
I nie oznacza, że każda przeszkoda jest znakiem, że idę w złym kierunku.
Czasem zmienia się termin.
Czasem zmienia się sposób.
Czasem pojawia się postój, którego wcale nie planowałam.

Dziś coraz lepiej rozumiem, że mogę ufać swojej decyzji, nawet jeśli nie potrafię przewidzieć jej dalszego ciągu. Mogę wiedzieć, czego chcę, i jednocześnie nie wiedzieć, kiedy ani w jakiej formie to się wydarzy.
Mogę mieć kierunek bez kurczowego trzymania się jednego planu.
Bo zmiana planu nie oznacza, że się cofam. Nie oznacza też, że wybrałam złą drogę.
To, że życie weryfikuje moje plany, nie znaczy, że weryfikuje kierunek, który wybrałam.
Na tym właśnie polega dla mnie zaufanie do własnej drogi. Nie na rezygnacji z planów, ale na gotowości, żeby je zmieniać bez utraty z oczu tego, co jest dla mnie naprawdę ważne.

Plan może się zmienić. Kierunek nadal pozostaje mój.